Sanans tijdelijk offline: Vroeger

Sanans tijdelijk offline: Vroeger

Op de paar keer na dat ik uit pure gewoonte probeer om Whats-app of Facebook te openen, gaat het prima, dat tijdelijk offline zijn. De mensen die ik wil spreken bel ik. Sommige mensen vinden dat nog steeds iets te ver gaan. Voor hen is het ingestelde ‘sms’en voor nood’ een uitkomst. En die nood, zien we dan maar als de noodzaak om te sms’en want echt levensbedreigend is de inhoud van de sms’jes vaak niet. Toch zijn er een paar situaties waarin offline zijn toch ook lastig is. Hoe deed men dit 30 jaar geleden?

Hoe hield men contact met vrienden uit het buitenland? Ik ken mensen van over de hele wereld. Door reizen die ik gemaakt heb of omdat mensen hebben besloten naar de andere kant van de wereld te verhuizen. Mijn beste vriend bijvoorbeeld, woont tegenwoordig in China. Regelmatig maken we tijd vrij om uitgebreid te skypen of facetimen, af en toe sturen we elkaar appjes en via Facebook wordt hij regelmatig, al dan niet ongewild, getagged in foto’s . Zo blijven we op de hoogte van elkaars leven. Hoe deden mensen dit vroeger? Schreven ze elkaar brieven? Als ik iedereen die niet woonachtig is in Nederland moet schrijven, wordt het een dagtaak! Was die postverbinding met het oosten wel zo goed? En wat als een brief zoek raakte? Waarschijnlijk hadden mensen vroeger nauwelijks vrienden in China. Nee, Groningers kenden Groningers. En misschien een verre oom uit Zwolle, of zoiets. Maar die zagen ze dan alleen met kerst.

Wat deed men als een vriendin na een avond stappen bij een onbekende blijft slapen? De situatie; Nell en Truus gaan een biertje drinken in de plaatselijke buurtkroeg. Nou kan ik in principe hier al wel ophouden, want vroeger bleven de vrouwen thuis. Maar goed, zij ontmoeten daar een knappe zakenman, die in een herberg in de stad verblijft. Nell besluit met de man mee te gaan. Truus vind het best, deste meer plek is er in de bedstee die zij samen delen. Ze spreken af dat de man Nell de volgende dag om elf uur weer thuis aflevert. Maar de volgende dag is zij om één uur nog nergens te bekennen. Wat kan Truus dan doen? Ze weet niets van de man en waar hij verblijft. De enige twee opties zijn thuis wachten bij de telefoon of alle herbergen afgaan. Tegenwoordig is er de mobiel. Maar het vervelende van een mobiel is, de accu kan snel leeg zijn. Maar dan kunnen we nog e-mailen of proberen via facebook gegevens van de man in kwestie te achterhalen. Vroeger werden er misschien toch duidelijker afspraken gemaakt of meer gegevens uitgewisseld. Ik gok zelf, dat Nell er dan ook gewoon om elf uur zou zijn. Een afspraak die ik overigens nog steeds wel kan waarderen.

Hoe feliciteer je iemand die je van vroeger nog kent, maar waar je eigenlijk geen contact meer mee hebt? Ik heb op facebook contacten die ik nog van vroeger ken en een warm hart toedraag, maar eigenlijk in het echte leven niet meer spreek. Op het internet volg ik de geboorte van hun eerste kindje, zie ik hoe de bruid straalt bij het aansnijden van de taart en maak ik wat mee van de eerste vakantie als gezin. Hardstikke leuk. Bij alle bijzondere momenten stuur ik een enthousiaste felicitatie, maar in feite ben ik nergens ooit echt bij geweest. Nu ik geen facebook meer heb, blijft een flink aantal mensen ‘onaangejuicht’. Sorry jongens, bij deze alsnog van harte met alle bijzondere momenten die voorbij gekomen zijn. Al blijft natuurlijk de vraag of het iemand al is opgevallen.

Sinds het bestaan van online communicatie kunnen we meer, sneller en vaker dingen delen. Of dit de relaties met mensen om ons heen verdiept, valt te bezien. Toch heeft het internet onze wereld in ieder geval verbreedt en vervagen letterlijk en figuurlijk grenzen.

Maar bij deze nog even voor Nell; elf uur blijft nog steeds elf uur. Punt.

Written by Sanne Flinterman

Leave a Reply

%d bloggers like this: