Sanans zonder mening: Wat vindt Nederland?

Sanans zonder mening: Wat vindt Nederland?

In een column over psychologie heeft Pieternel een groot probleem. Ze zit op een ‘ondoorgrondelijke golflengte’ . Na de uitslag van de test over communicatiestijlen, krijgt zij de tip mee om ‘vaker haar mening te geven’. Zij op haar beurt vraagt zich af(ziet u Pieternel ook voor zich?); Wat nu? Ik geef mijn mening eigenlijk alleen als iemand mij dat vraagt of bij het nemen van een belangrijke beslissing.’ Ach Pieternel, ga je toch net als heel Nederland overal mee bemoeien.

Uit een opinie onderzoekje blijkt dat iedereen zich wel eens ongevraagd mengt in iets wat hem of haar niet aangaat. De een flapt er zonder nadenken wel eens wat uit, een ander is zich bewust van het feit dat dit net iets te vaak gebeurd en weer een ander vind het soms gewoon nodig te zeggen wat hij of zij denkt.

Als je geen mening hebt, word je bijna niet voor vol aangezien. De eerste vraag die een dokter stelt is; ‘Wat denkt u er zelf van?’. Ook bij andere hulpverleners word je geacht als patient na te denken over wat jij de juiste behandelstrategie vindt. Om over het onderwerp voetbal maar helemaal niet te spreken. Maar wat nu als je dat moeilijk vind of dat nooit hebt mogen doen?

We zijn het er in Nederland over eens dat het mogen zeggen wat je denkt iets is om te koesteren. Vrijuit kunnen spreken zonder daarvoor opgepakt te worden is iets waar we, en masse, dankbaar gebruik van maken.

Zijn we niet wat doorgeslagen? ‘ Het Nederlandse strafrecht richt zich tegen smalend taalgebruik en aanzetten tot haat, belediging van gezagsdragers en het verspreiden van leugens (laster en smaad), maar minder of niet tegen obsceniteit of schendingen van goede smaak.’, is wat Wikipedia erover zegt. Maar zijn de grenzen van wat kan en niet kan niet behoorlijk aan het vervagen?

In haar kersttoespraak van 2006 benadrukte Koningin Beatrix dat de vrijheid van meningsuiting haar grens vindt waar de rechten van anderen beginnen: vrijheid van meningsuiting is geen vrijbrief om te beledigen. Of, dichter bij huis, zoals mijn broertje het mooi verwoordde; Laten we het grootste goed dat we hebben, gebruiken om binnen de grenzen der redelijkheid een mening te geven, zonder hier op soms misselijke wijze misbruik van te maken. En daar sluiten wij ons in ieder geval ‘en masse’ bij aan.

 

Written by Sanne Flinterman

1 Comment

Leave a Reply

%d bloggers like this: