Sanans zonder mening

Sanans zonder mening

Op de vraag; ‘ Wat vind je ervan als ik een maand meningloos door het leven ga?’, antwoord mijn vader met; ‘ Weet ik veel, dat moet je zelf weten.’

Hij kan dat, ergens niet meteen iets van vinden.

Als iemand mij die of elke willekeurige andere vraag zou stellen, zou ik er eens rustig de tijd voor nemen om de geinteresseerde op de hoogte te brengen van mijn, vaak ongezouten en bij vlagen op niets gestoelde, mening.

Ook ongevraagd heb ik er een handje van om situaties en gebeurtenissen te voorzien van mijn, niet zelden scherpe, commentaar.  Vriendinnen die me verwijten dat ik ‘ te kritisch’ ben, terwijl ik ze zoals ik dat zelf zie, alleen wil helpen. Kortom, ik vind altijd ergens wel iets van, punt.

Ik kan me dan ook niet voorstellen hoe het is om iets gewoon eens te laten voor wat het is. Om onbevooroordeeld te blijven.

Waarom moeten wij in Nederland eigenlijk altijd overal wat van vinden? Omdat het kan? Of zijn we erin doorgeslagen? Niet zelden vraag ik me af waarop wat mensen roepen gebaseerd is. Mogen zeggen wat je vind, is een voorrecht dat wij in ons kikkerlandje hebben, maar wordt dit recht niet regelmatig misbruikt?

De komende maand zal Sanans daarom meningloos door het leven gaan. En op iedere keer dat een van ons zich toch een opinie laat ontvallen, volgen er sancties.

Daarom lieve lezers, wie er van jullie wil weten wat ik vind van het kabinet, het Europees voetbal of het aantal duiven op de grote markt, komt in april bedrogen uit. Daar heb ik geen mening over.

Written by Sanne Flinterman

2 Comments

Leave a Reply

%d bloggers like this: