Sanans zonder centen: Stelen

Sanans zonder centen: Stelen

‘Ik heb gestolen. €40 euro, €39 om precies te zijn. Samen met Tessa. Afgelopen vrijdagavond. We zouden alleen even naar wat muziek gaan luisteren in de stad.’ Met open mond kijk ik mijn vriendin aan.’Wat zeg je?’, vraag ik, terwijl ik haar luid en duidelijk gehoord heb. ‘Het regende’,vervolgt mijn vriendin onverstoorbaar, ‘en op dat moment konden de optredende artiesten ons in die hoedanigheid niet genoeg boeien. Tessa stelde voor om binnen op haar kosten een drankje te doen. Dat ene drankje werden er uiteindelijk 4 en de avond vloog voorbij. Het einde van de avond naderde en het bedienend personeel liep rond om alles op te ruimen. Door de lichte roes heen denkend, merkten we op dat de rekening voor 1 persoon toch wel wat hoog werd.

En zo gebeurde het; ‘Wat als we nu het geld niet zouden hebben en we stiekum zouden moeten weggaan?’, vroeg Tessa. ‘Neeee, dat durf ik niet hoor!’ Het feit dat het daarnaast super on-chique is en gewoon een misdaad, kwam in beide van ons niet op. En zo kwam het dat we ineens buiten stonden, een steegje inrenden en al giechelend maakten dat we wegkwamen.’ Mijn vriendin stopt even, alsof ze wil testen of ik nog wel meer van haar wil horen. Ik kijk haar aan en weet niet goed wat te zeggen. ‘En hoe voel je je nu?’, vraag ik, omdat dat politiek correct voelt. ‘Ik voelde me goed, had nergens last van’ roept mijn vriendin,’ tot de volgende ochtend. Met een knoop in mijn maag werd ik wakker. De roes van gisteravond maakte plaats voor koppijn en schaamte. Gedachten bestormden mijn hoofd; Wat als die aardige barjongen nu een kasverschil heeft? Zou hij dan zijn eigen fooi moeten bijleggen? En wat als er camera’s hangen en ik bij mijn eerstvolgende vakantie word aangehouden op Schiphol? Mijn eigen dramatiseren maakte me nerveus. Ik moest erheen. Mijn vriend keek me een tikje minachtend aan en deed er nog een schepje bovenop; ‘Had nou gewoon afgerekend, hoe oud ben je? Je bent geen puber meer, als je nu heengaat doen ze meteen aangifte en krijg je op je 30e nog een strafblad voor stelen!’ Van schrik durfde ik er niet meer heen.

Uiteindelijk bood mijn vriend aan het geld te gaan brengen. De jongen in het café lachte sarcastisch; ‘Ah ja, dat blonde koppel. Laten ze jou het vuile werk opknappen? Laf hoor!’ En zo voel ik me, laf. En opgelucht, ontzettend opgelucht, omdat we uiteindelijk toch gewoon betaald hebben.’, zo verzucht mijn vriendin uiteindelijk. En ik? Ik kan maar 1 ding denken; je zou een waardeloze crimineel zijn.

 

Written by Sanne Flinterman

1 Comment

Leave a Reply

%d bloggers like this: