Duurzaam Sanans: Met de trein

Duurzaam Sanans: Met de trein

In het kader van duurzaamheid neem ik de trein. Waar ik de NS het meest logge en passief reactieve bedrijf vind dat ik ken, was ik even vergeten dat reizen samen met anderen ook heel leuk kan zijn.
Als je de teleurstelling van vertraging gewoon incalculeert en je overgeeft aan het feit dat je met de NS sowieso te laat komt, is het reizen samen met anderen heerlijk, voornamelijk om het (af)luisteren.

Zo staat er in de spits in het gangpad een stel collega’s naast me. Man van begin dertig, samen met een vrouw van ongeveer eind veertig. Ze kennen elkaar overduidelijk niet zo goed, toch begint het gesprek vrij intiem. ‘Ach ja, ik was 35 toen ik hem ontmoette, hij 45. Het zet je toch aan het denken, want als je wat wil kan je er niet te lang mee wachten. Het was nu of nooit zeg maar. Maar ja hij wilde niet, dus…’ Zo legt de vrouw haar kinderloze bestaan uit. Als er even een stilte valt, lost de man die op door te zeggen dat het anders ook heus niet altijd zo leuk is. ‘Je komt soms nergens aan toe, zondag was de een koortsig, zaterdag was de ander huilerig. En mijn vrouw heeft ze de hele week, dus die wil het weekend dan ook wat tijd voor zichzelf. En logisch ook, maar ja zo zeg ik, kom ik dus zelf nergens aan toe’.

De vrouw, duidelijk opgelucht dat de angel van haar boodschap er wat uit is, antwoordt; ´ja, daarom dacht ik ook hoor, kinderen zijn nou niet iets waar je geluk persé van afhangt’.
´Nee joh´, beaamt de man, wie het duidelijk toch wat te heet onder de voeten wordt. Het zweet parelt van zijn gezicht, al kan dit ook komen door de verzengende hitte die ontstaat vanwege alle op elkaar geplakte mensen in de coupé. Ondertussen zitten naast mij twee vrouwen, die ook weer zo hun eigen kopzorgen hebben. Dochter Rikke had aan moeder 1 beloofd om om 6 uur thuis te zijn, maar nu blijkt dat zij om kwart over 7 nog steeds de hort op is. Moeder  is woest over het feit dat haar kind zich niet aan afspraken houdt en briest dat het irritant is dat ze ook nog eens haar telefoon nooit opneemt! Moeder 2 beaamt dat dit inderdaad lastig is met pubers. Ik glimlach omdat dit mij misschien ook nog allemaal te wachten staat. Moeder 1 heeft inmiddels Anna, een vriendin van Rikke gebeld en daar neemt Rikke ineens in eigen persoon op. ‘ Luister eens´, roept moeder in eerste instantie zonder gene, ´ik ben heel erg boos! Je neemt je telefoon niet op, je zou om 6 uur thuis zijn en nu is het bijna zeven uur en ben je er nog niet! Ik ben boos Rikke!’ Moeder 2 lacht gegeneert naar mij. Dochter Rikke mag zich dan lekker puberaal gedragen, Moeder 1 geeft met schreeuwen in het openbaar ook niet echt het juiste signaal af. Dat lijkt ze zich, na haar tirade, ook te beseffen en ze eindigt met een zachter; ‘ de rest doen we thuis wel’. Gesprekken over een kinderloos bestaan en over zorgen met kinderen. Het blijft boeiend. Toch maar eens vaker met de trein.

Luister jij ook wel eens met mensen mee in de trein?
Written by Sanne Flinterman

Leave a Reply

%d bloggers like this: